ما در آخر ذى الحجّه و در روز جمعه بمدينه آمديم ، من ( ابن عباس ) با سرعت ( به مسجد ) روان شدم درحالىكه خورشيد غروب كرده بود . . . عمر بر فراز منبر رفت و درحالىكه مؤذّن ساكت بود او خدا را به شايستگى ستايش كرد و گفت : « امروز مىخواهم به شما چيزى بگويم كه خدا اراده كرده است من بگويم و نمىدانم كه شايد اين آخرين كلام من باشد . كسى كه آن را مىفهمد و محترم مىشمرد بگذاريد آن را بردارد و هر جا برود و كسى كه مىترسد كه آن را نفهمد و برايش امكان انكار آنچه را كه گفته‌ام وجود ندارد . « . . . من شنيده‌ام كه كسى [ زبير آنچنان كه بلاذرى نقل مىكند ] گفته است ، اگر عمر بميرد من چنين و چنان [ با على ( ع ) ] بيعت مىكنم . نگذاريد كسى شما را با گفتن اينكه پذيرفتن ابو بكر اشتباه عجولانه‌اى بود و مورد تائيد قرار گرفت ، فريب دهد . مسلما چنين بود ولى خداوند شر و بدى را از آن دور كرد . هيچ‌كس در ميان شما چون ابو بكر نيست كه مردم خود را وقف او كنند . كسى كه شخصى را بعنوان حاكم بدون مشورت با مسلمانان بپذيرد ، چنين پذيرفتنى براى هيچ‌يك از آنها اعتبارى ندارد : و آنان در معرض مرگ [ تنبيه ] قرار دارند . « آنچه كه اتفاق افتاد اين بود كه وقتى كه خداوند پيامبرش را از ميان ما برد انصار بما اعتراض كردند و با رهبرانشان در سقيفه بنى ساعده جمع شدند و على و زبير و هوادارانشان از ما كناره‌گيرى كردند درحالىكه مهاجرين دور ابو بكر گرد آمدند . » از بيان شخص عمر ، اين نكته روشن مىشود كه اعتراض جدى نسبت به نامزدى ابو بكر نه تنها از طرف انصار بلكه از جانب على و حاميان او نيز وجود داشت . بنابراين ، هيچ‌كس زودتر از انصار مدينه از خبر رحلت پيامبر آگاه نشده بود ، بدون شك ترس از استيلاى مكيان و شايد آگاهى از نقشه‌هاى آنان ، انصار را با عجله در سقيفه بنى ساعده جمع كرده بود تا رهبر خود را از ميان خود انتخاب كنند . عمر بن خطاب به مجرد شنيدن اين خبر كه مردم مىگويند محمد ( ص ) مرده است ، ايستاد و خشمناك و با تعرض و نكوهش گفت پيامبر نمىتواند بميرد . با اين ادعا كه محمد ( ص ) براى زمانى كوتاه ناپديد شده است ، وى تهديد كرد هر كس بگويد محمد ( ص ) مرده است من او را خواهم كشت . ( 55 ) سپس ابو بكر كه در خانه‌اش در سنح ، در حومه مدينه بود وارد صحنه شد با شنيدن ستيزه عمر ، وى مستقيما راهى منزل پيامبر شد و پس از اينكه دريافت محمد ( ص )